اوقات شرعی
اوقات شرعی ۳۰ آذر۱۳۸۶ (به افق رشت)
اذان صبح ۰۵:۴۸:۰۴
طلوع خورشید ۰۷:۲۱:۴۶
اذان ظهر ۱۲:۰۹:۳۶
غروب خورشید ۱۶:۵۷:۲۶
اذان مغرب ۱۷:۱۷:۰۹

مرکز استان:
طول جغرافیایی:
عرض جغرافیایی:
روز:
ماه:
 

تاریخچه هنرهای رزمی

هرچند تاریخ هنرهای رزمی پیچیده بوده و چندان با دقت ثبت نشده است، اما آثار و شواهدی که از هنرهای رزمی اولیه در دست است نشان میدهد که از ابتدا شکلهای فراوانی از هنرهای رزمی وجود داشته است و هرکدام به طور جداگانه آغاز شده و شکل گرفته اند. اما به طور کلی، بعضی تمدنهای خاص، تاثیر فراوان و بیشتری بر شکل گیری هنرهای رزمی داشته اند.
تاریخ هنرهای رزمی معاصر بیشتر به فرهنگ آسیایی نسبت داده میشود اما در حقیقت هزاران سال است که در هر سرزمین، اشکال مختلفی از هنرهای رزمی وجود داشته و دارد. در یونان و روم باستان شکلی از هنر رزمی به نام پانکراسیون (Pankration) وجود داشته است که هنر قدرت محض بوده است. این هنر شامل ترکیبی از شیوه های مبارزه مانند کشتی، پرتاب قلاب و گرز و تور افکنی بوده است. همچنین از تکنیکهای مشت زنی نیز در آن استفاده میشده است. قدیمی ترین مدرک از وجود پانکراسیون به 700 سال قبل از میلاد برمیگردد اما نشانه هایی وجود دارد که این هنر رزمی مدت بسیاری قبل از این دوره نیز وجود داشته است و هنوز هم در یونان به آن پرداخته میشود.




کشتی سامبو(Sambo)، که در سال 1938 توسط کمیته فرهنگ سلامت جسمی در اتحاد جماهیر شوروی به عنوان یک ورزش شناخته شد نیز ریشه در دوران باستان دارد و این شیوه مبارزه در حال حاضر در ارتش روسیه برای مبارزه تن به تن تدریس میشود. در حال حاضر سامبو روسی توسط فدراسیون جهانی کشتی آماتوری، به عنوان یکی از سه روش بین المللی کشتی شناخته شده است و روز به روز محبوبیت بیشتری مییابد.
رومیان باستان هم با شیوه ای متفاوت به هنرهای رزمی میپرداختند. آموزش هنرهای رزمی رومی شامل تدریس تلفیقی از سلاحها و سپرها با حرکات بدنی است. دلیل این کار نیز واضح است، مسابقات مهارتهای جنگی آن زمان معمولا به مرگ ختم میشد و حریف لزوما انسان نبود. رومیان باستان از تماشای نبرد منجر به مرگ انسان و جانوران وحشی بسیار لذت میبردند! این شیوه مبارزه، استفاده از اسلحه را ضروری میکرد و در عین حال موجب پیدایش تکنیکهای رزمی بسیار موثری شد که در طول زمان همچنان کارآمد باقی مانده اند.




علی رغم اینکه بیشتر تمدنها به نوعی از هنرهای رزمی میپرداخته اند، اکثر روشهای معاصر مبارزه تن به تن، ریشه در فرهنگ آسیایی دارد. با توجه به پیشینه هنرهای رزمی در چین که به حدود 5000 سال قبل از میلاد برمیگردد، شکی نیست که نقش چین در شکل گیری این فنون بسیار پر اهمیت بوده است. هرچند مورخین بسیاری از تکنیکهای رزمی چینی را به بودی دارما (Bodhidharma) راهب هندی - شخصی که آیین ذن بودیسم را به چین آورد - نسبت میدهند، مدتها قبل از آمدن او، در چین باستان به انجام حرکات و فنون رزمی پرداخته میشده است و البته نباید نقش بودی دارما را در پیشبرد و حفظ فنون هنرهای رزمی چین نادیده گرفت.

تاثیر ژاپن نیز بر هنرهای رزمی بسیار قابل توجه بوده است. کاراته، که در اصل در اوکیناوا (Okinawa) به وجود آمده است، در سال 1921 در ژاپن به رسمیت شناخته شد اما مدتها قبل از آن به ژاپن رسیده و به کار میرفت. کیودو (Kyudo)، یا روش کمانگیری، یکی از قدیمی ترین هنرهای رزمی شناخته شده در ژاپن است و نوعی تیر اندازی با کمان است که حدود 2000 سال قبل به حد کمال رسیده و امروز نیز ورزشی زنده و پرطرفدار است.
ورزشهای موثر کره بر هنرهای رزمی عبارتند از تای کوون دو (Tae Kwon Do) و هاپکیدو (Hapkido). قدمت تای کوون دو به 1300 سال قبل برمیگردد و قدیمی ترین هنر رزمی زنده کره است. در این روش، بسیاری از فنون و فلسفه چینی دیده میشود که توسط راهبان بودایی که ابتدا در چین آموزش دیده بودند، به کره منتقل شده اند.

تاریخ هنرهای رزمی به اندازه شیوه های آن، متنوع و گوناگون است. اما یک عامل مشترک در بین تمام آنها وجود دارد و آن نیاز به دفاع شخصی است. بعضی از این فنون بسیار عملی تر از انواع دیگر آن هستند اما میتوان گفت که هر هنر رزمی به مبارز این امکان را میدهد تا با روشی متمایز و موثر به دفاع ازخود بپردازد. هنرهای رزمی سنتی به دو دسته ملایم و خشن تقسیم میشوند البته هر دو دسته دارای عناصری از روش دیگر را در خود دارند و این قاعده کلی و اصلی هر ورزش است که آنرا در دسته ملایم یا خشن جای میدهد.

تای کووان دو، با طرز قرارگیری خشک و محکم و ضربه های قدرتمند سبکی خشن شناخته میشود. مبارز طرفدار این روش، حمله ها را با سرعت و قدرت جواب میدهد و با پیش قدم شدن در حرکت، کنترل مبارزه را به دست میگیرد. تای چی چوان (Tai Chi Chuan) برای فنون نرم و طفره آمیزش شهرت دارد که خشونت را نه با زور که با برگرداندن نامحسوس حرکت به سمت حریف، جواب میدهد. در واقع اصطلاح ملایم و خشن ربطی به موثر بودن حرکات برای برنده شدن در مبارزه ندارد بلکه به شیوه تفکر حاکم بر کل آن دلالت میکند.

بیشتر فنون بسیار موثر رزمی ترکیبی از هر دو دسته هستند و با درهم آمیختن عناصری از هر دو روش، به شیوه ای بسیار کارآمد در دفاع شخصی مبدل میشوند. روش مدرن مبارزه، در تقابل با روش سنتی هنرهای رزمی، عناصری را از هنرهای متفاوت رزهی با هم ترکیب کرده و به روش عملی دیگری در دفاع شخصی دست یافته اند. در سبک جیت کوندو (Jeet ***e Do) از این دیدگاه در شکل دادن به فنون رزمی استفاده شده است. درک این مطلب بسیار اهمیت دارد که پرداختن صرف به فقط یک آیین رزمی برخلاف شیوه دفاع شخصی است که در روشهای مبارزه تن به تن مدرن به کار میرود. گرفتن عناصر عملی از هر روش مبارزه و تبدیل آنها به یک روش شخصی، چیزی است که سبک جیت کوندو آموزش میدهد. حفظ انعطاف در مبارزه و خشک و قابل پیش بینی نبودن حرکات به حرکاتی نرم و خودانگیخته منجر میشود. درک روشهای ملایم و خشن به مبارز این امکان را میدهد که در مراحل مختلف مبارزه خلاقانه عمل کند.
انواع هنرهای رزمی آسیایی که امروز مورد استفاده قرار میگیرند عبارتند از :

• دو (Do) : روش، شیوه، راه رسیدن به دیدگاه شخصی.
• جیتسو (Jitsu) : فنون و تکنیکها (در هنر مبارزه).
• آیکیدو (Aikido) : فن شجاعت و هماهنگی، هنری رزمی شامل قفل شدنها، حرکات سریع، پرتابها و هماهنگ سازی.
• آیکی جیتسو (Aikijitsu) : روشی مانند آیکیدو با تاکید بر تکنیک.
• بوجوتسو (Bujutsu) : هنرهای مبارزه در رده جنگجویان ژاپنی.
• بوشیدو (Bushido) : شیوه جنگجویانه.
• گوشین (Goshin) : دفاع شخصی (محافظت از بدن).
• گوشین جیتسو (Goshin Jitsu) : فنون دفاع شخصی.
• جودو (Judo) : ورزشی رزمی بر مبنای پرتاب کردن بدن به سمت مخالف و در زبان عامیانه "جا خالی دادن" و کنار کشیدن از ضربه حریف برای رسیدن به پیروزی. جودو در بین هنرهای رزمی ملایم قرار گرفته است.
• جوجیتسو (Jujitsu) : نوع دیگری از روش ملایم مبارزه شامل کنار کشیدنها و قفل شدنها.
• کاراته (Karate) : روش مبارزه با دست خالی و شامل ضربه های سریع دست و پا.
• کمپو (Kempo) : روش مشت زنی.
• کندو (Kendo) : ورزش شمشیر زنی ژاپنی.
• تای کوون دو
 (Tae Kwon Do) : روش مبارزه کره ای شامل ضربه ها و به معنی روش استفاده از دست و پا.



تاریخچه کاراته   

    گفته می شود کاراته دارای قدمتی پنج هزار ساله است و یکی از استادان اولیه و مبتکران این فن «بودید هاراما» می باشد که حدود ۵۲۵ سال قبل از میلاد مسیح می زیسته است. وی که از پیشوایان مذهبی بود، پس از کسب علوم زمان خود، به منظور آموزش تعالیم مذهبی به دیگران، به تنهایی از هند راه افتاد و پس از راهپیمایی چندهزار کیلومتر و با پشت سرگذاشتن موانع طبیعی بسیار، به چین رسید و در ایالت «هونونان» و معبد شائولین اقامت گزید.                                                         
گفته می شود کاراته دارای قدمتی پنج هزار ساله است و یکی از استادان اولیه و مبتکران این فن «بودید هاراما» می باشد که حدود ۵۲۵ سال قبل از میلاد مسیح می زیسته است. وی که از پیشوایان مذهبی بود، پس از کسب علوم زمان خود، به منظور آموزش تعالیم مذهبی به دیگران، به تنهایی از هند راه افتاد و پس از راهپیمایی چندهزار کیلومتر و با پشت سرگذاشتن موانع طبیعی بسیار، به چین رسید و در ایالت «هونونان» و معبد شائولین اقامت گزید. تعالیم «بودید هاراما» شامل تمرینات شدید انضباطی و انجام اعمال پرهیزگاری بود. وی ۹ سال در کوه ها و غارها به انزوای کامل نشست، ۹ سال ریاضت همراه با تفکر و برای این که شاگردان نیز بتوانند در مقابل ساعت های طولانی تفکر و اندیشه، تاب مقاومت بیاورند و نیز با زورگویانی که تعالیم مذهبی و مردان دینی را سد راه خود می دیدند به مبارزه و مقابله برخیزند، ۱۸ حرکت تمرینی را ابداع کرد که در حقیقت زیر بنای حرکات کاراته امروزی می باشد.
از طرفی، هنگامی که حکومتهای استبدادی درچین، سلسله «کینک»، و سلسله «ساتسوما» در «اوکیناوا»، به منظور جلوگیری از ورزیده شدن مخالفان و نیز تحت کنترل درآوردن مردم، قانون منبع استفاده از شمشیررا به مورد اجرا گذاشتند و به جمع آوری سلاحهای رزمی اقدام نمودند، مردم به سوی آموزش هنر مبارزه با دست خالی روی آوردند که همین امر، موجب شکوفایی هر چه بیشتر «کاراته» شد.





در سال ۱۹۲۱ یکی از استادان برجسته کاراته اوکیناوا، به نام «گیجین فوناکوشی» توانست با قدرت و ظرافت تمام، کاراته را به ژاپن معرفی نماید و برخی دیگراز هنرجویان که تحت تعلیم بزرگترین استادان اوکیناوا قرار گرفته بودند، تکنیکهای سنتی را با یکدگر ترکیب نموده وسبک های متعددی از کاراته را به وجود آوردند. درحال حاضر کاراته شامل صدها سبک می شود که در واقع بازگشت همه آنها به چهار سبک اصلی و مادر، از سبک های کنترلی و یک سبک نیمه کنترلی می باشد.
 
سبکهای کنترلی عبارتند از:
▪ شوتوکان
بنیانگذار این سبک، گیجین فوناکوشی(۱۹۵۷ ۱۸۶۸ش) می باشد. شوتوکان یعنی: خانه شوتو، مکتب شوتو لقب فوناکوشی و کان به معنای خانه می باشد.
علاوه بر آن شوتوکان متعلق به سیستم«شوری ته» در کاراته است.




▪ شیتوریو
بنیانگذار این سبک «مابونی کنوا» (۱۹۵۲ ۱۸۸۹) می باشد. شیتوریو متشکل از دو سیستم «ناهاته» و «شوری ته» در کاراته می باشد. شیتو از نامهای دو استاد بزرگ اوکیناوایی گرفته شده است. به این شکل که «شی» از نام «ایتوسوآنکو» استاد مسلم سیستم «شوری ته» و کلمه تو از«هیگااونا کانریو» بنیان گذار و استاد بزرگ سیستم «ناهاته» برگرفته شده است.




▪ گوجوریو:
این سبک توسط «میاگی چوجون» (۱۹۵۳ ۱۸۸۸) بنیان نهاده شد. گوجوریو یعنی روش سفت و نرم، که در اوکیناوا شکل گرفت و متعلق به سیستم ناهاته در کاراته می باشد.



▪ وادوریو
بنیان گذار سبک، «اوتسوکه هیرونوری» (۱۹۸۲ ۱۸۹۲) می باشد، وادوریو یعنی: راه صلح یا روش صلح جویانه
▪ کیوکوشین کای
کیوکوشین کای یک سبک نیمه کنترلی است که توسط «ماسوتاتسو اویاما» (۱۹۹۴ ۱۹۲۳) بنیانگذاری شد.
کیوکوشین کای از عناصر مختلفی که نشأت از تجربیات اویاما و سبک های دیگر است، تشکیل شده است. کیوکوشین کای از سه لغت کیوکو یعنی بالاترین یا نهایت، شین به معنی حقیقت، روح و کای به معنی گروه و انجمن ترکیب شده است. نام دیگر این سبک «اویاماریو» است. تأکید این سبک روی مبارزه واقعی از راه نزدیک است.
کیوکوشین کای یکی از سبک های خشن کاراته است و برای کاستن مقاومت حریف، تکنیک ها به طور متوالی اجرا می شود، این سبک، تاکید زیادی برروی تمرینات تنفسی و حرکاتی که در کاراته دو ممنوع شده است دارد. دوجوی مرکزی این سبک «هومبو» نام دارد و در سال ۱۹۵۵ توسط اویاما در توکیو افتتاح شد.

● درباره ورزش کاراته
▪ محوطه مسابقه: محوطه مسابقه که «تاتامی» خوانده می شود دارای ابعاد ۱۲×۱۲ متر شامل ۸×۸ متر محوطه اصلی و از هر طرف ۲ متر محوطه ایمنی می باشد و باید کاملاً مسطح و به دور از مخاطره باشد.
▪ زمان مسابقه برای آقایان ۳ دقیقه مفید، برای جوانان و بانوان ۲ دقیقه مفید می باشد. در صورت تساوی یک دقیقه وقت اضافی در نظر گرفته می شود.
▪ مسابقه دهنده و مربی او، داوران و قضات باید لباس رسمی به تن داشته باشند. سر داور قبل از مسابقه باید تمام وسایل مسابقه و لوازم ایمنی را بررسی کند.
▪ اصطلاحات و مقررات داوری:
ـ شوبو سانبون هاجیمه: شروع مسابقه
شوبو هاجیمه: شروع مسابقه در وقت اضافه
ـ سوزوکته: ادامه مسابقه (اعلان شروع مسابقه بعد از ایجاد وقفه)
ـ شیرویا آکانوکاچی: داور هنگام اعلام برنده دستش را به طرف ورزشکار باند قرمز یا سفید بالا گرفته این کلمه را ادا می کند.
ـ اتوشی باراکو: ۳۰ ثانیه به پایان مسابقه ماند.
ـ موتو نواچی: ایستادن در مکانهای مقرر
ـ سوزوکته هاجیمه: شروع ادامه مسابقه
ـ توری ماسن: غیرقابل قبول
ـ هی که واکه: مساوی
ـ شوگو: صدا زدن کمک داور
ـ هانتی: مشورت در قضاوت
ـ انچوسن: مرگ نهایی(اولین ضربه در وقت اضافه)
ـ آیوچی: تکنیک امتیازی همزمان
کاراته دارای کمربندهای سفید، زرد، نارنجی، آبی، سبز، بنفش، قهوه ای و مشکی است و درجات کمربند مشکی دان نامیده می شود که از دان یک تا دان ده می باشد.
فنون دست، «ته وازا» و فنون پا «گری وازا» نامیده می شود.
● مسابقات کاراته به دو دسته تقسیم می شود:
۱) فرم یا کاتا: مبارزه با حریف فرضی
۲) کومیته: مبارزه
در مسابقات کاتا، شرکت کنندگان در دوره های اول و دوم ملزم به اجرای یکی از کاتاهای اجباری یا شی تی کاتا بوده و در دورهای بعدی می توانند کاتای اختیاری خود را اجرا نمایند و کاتا از هر منطقه شروع شود در همان نقطه نیز باید خاتمه یابد. در کاتا تمام تکنیک ها باید به طور کامل و صحیح اجرا شود. ضمن اینکه استفاده از کیا یعنی تخلیه هوای درون سینه با صدا و سریع روی تکنیکهای خاصی اجباری است.
مسابقات در کاتا و کومیته به صورت تیمی و انفرادی برگزار می شود. مسابقات تیمی کاتا به صورت ۳ نفره مسابقات تیمی کومیته به صورت پنج نفره با دو نفر ذخیره انجام می گیرد.
.

تعریف و تاریخچه جودو   
    جو = یعنی طبیعی بودن یا راهی که طبیعی است و با حقیق گیتی سازگاری و مطابقت دارد و هر بشری باید آن را دنبال کند و بیاموزد و دو یعنی راه و روش .        

 
جودو ورزشی است نجیب که جز در راه تقوی بکار گرفته نمی شود . این سخن از پروفسور جیگاروکانو بنیانگذار جودو می باشد که در یکی از سخنرانیهایش درباره تعریف جودو بر زبان رانده است . او تعریفات دیگری نیز برای جودو بدست داده مانند این جمله که حداکثر استفاده مؤثر از نیروی جسم و مغز را جودود خوانده است . دقیقا ً اگر به سخنان و نوشته های استاد توجه کنیم به این مطلب پی می بریم که جودو یعنی حداکثر بهره با حداقل کوشش ولی تعریف تحت لفظی جودود بدین شرح است .
جو = یعنی طبیعی بودن یا راهی که طبیعی است و با حقیق گیتی سازگاری و مطابقت دارد و هر بشری باید آن را دنبال کند و بیاموزد و دو یعنی راه و روش .
● جوجیتسو چه بوده است ؟
ما در ورزشهای مبارزه ای معمول شرق مثل سومو – جودو – ایکیدو – کندو و کاراته بوده است .
هر دفاع و حمله بدون اسلحه و یا به ندرت با اسلحه علیه حریف مسلح یا بدون اسلحه جوجیتسو نامیده می شد و تحت نامهای متعدد مثل یاوارا – تائی جوتسو – واجوتسو – کمپو – هاکودا و بسیاری نامهای دیگر شناخته شده و تاریخچه آن به ۲۵۰۰ سال قبل برمی گردد.
می دانیم مردم شرق آسیا عموما ً کوچک اندام و نسبت به مردم شمال و مرکز آسیا ضعیف بودند این مردم احتیاج داشتند به هر شکل و یا هر پدیده ای ضعف و کوچکی خود را جبران نمایند و به همین علت در ژاپن قدیم هزاران مدرسه برای تعلیم جوجیتسو وجود داشته در بعضی از این مدارس شاگردان را به نسبت پیشه ای که مورد نظرشان بوده طبقه بندی می کردند . مثلا ً کار افرادی که می خواستند سامورائی شوند با کسانی که برای قهرمانی و شرکت در مسابقات تمرین می کردند و کسانی که می خواستند زندانبان شوند ، فرق کلی داشت .
تولد جودو = سومو یکی از ورزشهای محبوب ژاپن است که امروزه به صورت پرفشنال اداره و انجام می شود و اولین ورزشی است که از جوجیتسو جدا شده جودو نیز در سال ۱۸۸۱ بوجود آمد . مبتکر سومو مشخص نیست ولی مبتکر و بوجود آورنده جودو پروفسور جیگارو کانو فقید است این نام برای همه جودو کارهای دنیا آشنا و محترم است .
ابتدا کانو برای ورزیدگی بدن خود به یکی از مدارس آموزش فنون جوجیتسو معرفی گردید . اولین استاد کانو (فوکودا) بود فوکودا از میان فنون جوجیتسو فنون پیچاندن – قفل کردن مفصل ها و شکستن دست و پا را با استفاده از اهرم خوب می دانست .
او از قهرمانان اعجاب آور آن روزگار بود چون در سن ۱۸ سالگی به درجه استادی رسیده بود پس از مرگ استاد که در جوانی اتفاق افتاد کانو به فکر ابداع جودو و تفکیک و کلاسه کردن فنون آن افتاد .
و این زمان بود که کانو در دانشگاه توکیو تحصیل می کرد و پس از اتمام دوره دانشکده به یکی از معابد بودائی به نام (ای شوجی) رفت و در آنجا با آرامش خیال و تفکر بسیار جودو را بوجود آورد .
● جودو در المپیک
موافقت گردید که در سال ۱۹۶۴ جودو در اثر تلاشهای فراوان استاد کانو و کمیته ملی المپیک ژاپن بالاخره به المپیک توکیو راه یابد . در این تاریخ جودو به ورزشهای المپیکی پیوست و در سه وزن ۶۸ – ۸۰ و بالای ۸۰ کیلو و وزن آزاد (اوپن) برگزار گردید . المپیک بعد در سال ۱۹۷۲ در مونیخ برگزار و قهرمانان در وزنهای ۶۳ – ۷۰ – ۸۰ – ۹۳ و وزن آزاد به مبارزه برخاستند .
المپیک بعد در سال ۱۹۷۶ در مونترال جودوکاران دنیا در اوزان فوق مقابل یکدیگر ایستادند .
این مسابقات در سال ۱۹۸۰ در المپیک مسکو دنبال گردید که به دنبال تحریم این المپیاد از طرف بعضی کشورها ، کشور ژاپن در این مسابقات حضور نیافت .
● جودو در جهان و المپیک
سالها قبل از این که جودو به مسابقات المپیک راه پیدا کند مسابقات بین المللی این ورزش برگزار می گردید . اطلاعات مختصری درباره مسابقات بین المللی و المپیکی جودو به عرض خوانندگان عزیز می رسد.
اولین مسابقات بین المللی جودو در سال ۱۹۵۶ در توکیو برگزار شد این مسابقه بطور بی وزن انجام گردید و قهرمان این مسابقات آقای (ناشویی) از کشور ژاپن بود .
دومین مسابقات بین المللی جودو در سال ۱۹۵۸ (دو سال بعد) در توکیو برگزار گردید این مسابقات نیز بطور بی وزن انجام و آقای (سون) از ژاپن برنده این مسابقات بود .
سومین دوره مسابقات در پاریس برگزار شد . این مسابقات نیز بطور بی وزن در ۱۹۶۱ انجام گردید .
در سال ۱۹۶۵ یعنی درست ۴ سال بعد مسابقات بین المللی در (ریودوژانیرو) برگزار شد . این مسابقات در سه وزن (۶۸ کیلو و ۸۰ کیلو و بالای ۸۰ کیلو و وزن آزاد) برگزار شد و قهرمان بی وزن این مسابقات ( آقای اینوکوما) بود که هم اکنون نامبرده در تعلیمات تیم ملی جودو و ژاپن فعالیتهای مؤثری دارد .
در سال ۱۹۶۷ ( سال بعد) باز مقررات وزنها تغییر کرد و در این سال مسابقات در ۵ وزن (۶۳ کیلو – ۷۰ کیلو – ۸۰ کیلو – ۹۳ کیلو و بالای ۹۳ کیلو و وزن آزاد) برگزار می گردد .
● کاتاگورما
جیگاروکانو حتی یک روز هم از رفتن به سالن تمرین "های کوبا" غفلت نمی کرد .
اگر مربیش بدلایلی تمرین را تعطیل می کرد یا سر تمرین نمی آمد ، او به تنهایی تمرین می کرد یا از شاگردان دیگر استفاده می کرد .
همراه کانو در "های کوبا" مرد جوانی تمرین می کرد که "کن کی چی فوکو چی ما" نام داشت که این جوان اختلاف وزن وحشتناکی با کانو داشت .
او حدود ۲۰۸ پوند بود و کانو ۹۹ پوند بود .
روی این اصل کانو هیچ دلیلی برای شکست فوکوچی ما در مقابل خودش نداشت . بنابراین کانو سعی زیادی می کرد از فنونی که آموخته سود جوید حتی از مطالعات زیادی در مورد تمرینات فیزیکی دیگر ممالک از قبیل سومو می کرد . تا اینکه یک روز او فکری کرد که تمام سعی و کوشش او را جواب داد . او بلند کرد ؟
بله ، او فوکوچی ما را روی شانه هایش قرار داد و بلند کرد و چرخاند و به زمین زد ، به زیبایی که ممکن بود ، تکنیکی که او به کار برد امروزه کاتاگورما نام دارد.
.


کندو (هنر شمشیرزنی ژاپنی)
کِندو هنر شمشیرزنی ژاپنی است.این هنر هرکسی رابه یاد سامورایی های ژاپن باستان می اندازد. شمشیر روح سامورایی بود وتاریخ ژاپن با تاریخ شمشیر آمیخته است.اولین مأخذ شناخته شده ی شمشیرزنی را می توان در سال789 میلادی ردیابی کرد،زمانی که کومی تاچی(تمرینات شمشیر) به عنوان آموزشی برای فرزندان کوگه یا(نجیب زادگان)در پایتخت آن زمان یعنی شهر نارا مطرح گردید.امّا سرچشمه ی آن بی شک به بیش از دوهزارسال قبل،به دوره های کهن چینی بازمی گردد. اگرچه دوره های "نارا"و"هیان" از ادوار پیشرفتهای عظیم فرهنگی بوده اند؛اما در آن زمان مردم بخش هایی از ژاپن که در تماس مستقیم با پایتخت نبودند دائماً به سبب قیام ها،راهزنی ها وهجوم ساکنان بومی آزار می دیدند.وهمچنین زندگی سخت ایالتی وضرورت حفظ وحراست از منافع واملاک اربابان غیر مقیم در روستاها موجب به وجود آمدن طبقه ی جنگاور گردید.
بد نیست بدانیم که اصطلاح سامورایی در اصل به معنای خدمتکار است واصطلاح صحیح تر برای یک جنگاور،واژه ی بوشی است.
در رأس تمام جنگاوران ژاپنی راهب وجنگاور مشهور سایتو موساشی_بوبنکی قرار داشت(فوت حدود 1190 )،که عهد کرده بود با قدرت دستانش در یک جنگ انفرادی هزار شمشیر بگیرد.گفته می شود که سایتو موساشی به هنگام گرفتن آخرین شمشیرها توسط مینا موتویوشیتسونه جوان شکست خورد واز آن پس ملازم مخصوص او گردید.
در روایات است که میناموتویوشیتسونه طریقه ی استفاده از شمشیر را از یک نژاد اسطوره ای به نام تنگو(ترکیبی از دیوان وپرندگان)که در کوه هیزان نزدیک کیوتو زندگی می کردند،آموخته است.

در اروپا در زمان سلسله های کارولنژین،ساکسونها و وایکینگ ها این عقیده وجود داشت که شمشیرهای معروف دارای خاصیت جادویی هستند. باورهای مشابهی در ژاپن نیز وجود داشت اما با یک فرق مهم:شمشیر یکی از سه نشان امپراطوری و موهبت الهی بود.در قرون 14و15 اکثر موسسان مکاتب منظم و با قاعده ی شمشیرزنی ادعا می کردند که پس از یک دوره ی کامل نیایش،تمرین وتهذیب در یکی از معابد شینتو،الهام گرفته اند.
هنر شمشیرزنی به تدریج برابر با هیهو یا تاکتیک گرفته شد ودر دو خط کاملاً مجزا پیشرفت کرد:1-سن ها_کنجوتسو(فنون جنگ) و2-ریوها_کنجوتسو(آموزش علمی شمشیرزنی)
کندوی مدرن در واقع نتیجه ی توسعه وترقی ریوها_کنجوتسو است.
یکی دیگر از بزرگترین شمشیرزنان مردی بود به نام تسوکاهارا بوکودن،یک نجیب زاده ی کم اهمیت از شرق ژاپن که شمشیرزنی را در معبد معروف کاشیما شینتو،فرا گرفت.نوشته اند که او نوزده بار با شمشیر حقیقی تن به تن مبارزه کرد ودر 37 جنگ واقعی شرکت نمود وچند صد مبارزه ی مسابقه ای با "بوکن"انجام داد.(بوکن شمشیر چوبی تمرینی است که هرگاه در دست افراد با مهارت قرار گیرد کشنده است).وی در سال 1571 در هشتاد سالگی درگذشت.در دوران حیاتش تنها 6 بار مجروح گردید که همه بوسیله ی تیر ودر جنگ اتفاق افتاد.اولین مسابقه اش با شمشیر واقعی که حریفش به قتل رسید در 17 سالگی بود.گفته می شود که در دوران طولانی حیاتش بیش از 200 تن از دشمنانش را به قتل رسانید.
چهار مسئله ی روانی یا ذهنی وجود دارد که در کندو باید بر انها غلبه کرد:ترس ،شک،حیرت وپریشانی.اینها را مجموعاً 4 زهر کندو می شناسند.
مقابله ی مصممانه با این مشکلات از طریق مبارزه با حریفان بسیار ممکن است.
ابزارهای کندو
1. کی گوگی:ژاکت کتانی سبکی که به رنگ سفید است وخطوط مورب سیاه دارد.
2. هاکاما:شلوار گشاد وپر چین که معمولاً سیاه یا آبی تیره است.
3. یوگو:زره که شامل قسمت هایی می باشد:1-من(نقاب صورت)2-دو(زره سینه)3-کوته (دستکش بلند)4-تاره(پیش بندی دفاعی که از شکم وکپل محافظت می کند).
4. آخرین ومهمترین قطعه ی تجهیزات،شینای(شمشیر تمرین)است.
سه نوع شمشیر در کندو مورد استفاده قرار می گیرد:1-تیغه ی واقعی 2-بوکوتو(شمشیر چوبی) 3-شینای خیزرانی.
اهداف یا نقاط ضربه در کندو
از آنجا که کندو از ریوهای تعلیماتی کنجوتسو منتج شده است وبه خاطر اینکه حالت مبارزاتی همگانی ندارد،تعداد مناطق مشخص شده برای برش یا حمله به چند وضعیت محدود است:
1. شومن(برشی عمودی به وسط پیشانی)
2. هیداری من (برش عمودی در شقیقه ی چپ)
3. میگی من(برش عمودی در شقیقه ی راست )
4. میگی دو(برش متمایل به پایین در سمت راست زره ی سینه )
5. گیاکودو(حالتی مشابه حالت بالا ولی در سمت چپ زره ی سینه )
6. کوته (برش مچ یا پایین ساعد دست راست )
7. هیداری کوته (برش مچ یا پایین ساعد دست چپ )
8. تسوکی (ضربه ی مستقیم به گلو )
در بیان ساده اینها هدف هایی هستند که می توان با ضربه به آنها حریف را از پا انداخت؛ و شمشیرزن آموزش دیده می تواند هر قسمت از بدن حریف را که بخواهد ،بدون اندک درنگی برش دهد.
برش چه در تمرین انجام شود و چه در مسابقه،همیشه مستلزم چند معیار اصلی است:
1.    شکل عمومی باید صحیح باشد
2.    برشی که انجام می شود باید با قسمت صحیح شمشیر اجرا گردد
3.    برش باید دقیقاً به یک هدف خاص برسد
4.    باید حرکت پا وجود داشته باشد
5.    شینای نباید در نزدیکی هدف به شمشیر حریف بخورد
6.    برش باید همراه با کیای باشد
کیای صدای انفجار گونه ای است که به گفته ی یک استاد کندو به شخص روحیه می دهد وروحیه ی حریف را تضعیف می کند.
کیای یعنی رسیدن به هماهنگی کامل روح وجسم.
.



تاریخچه تکواندو
قدمت این رشته به گواهی دیوارنگاره ها و نقاشی های به جا مانده در مقبره های «کاگجوچونگ» و «مویونگ چانگ» در کره شمالی (منچوری غربی) به 20 قرن پیش می رسد.- دریکی از این تصاویر مردی در حال اجرای یک فن دفاع با دست ترسیم شده که کاملا مشابه ضربه اول گول ماگی (دفاع بالا) در تکواندو است.- همین موجب شده تا تکواندو تاریخی کهن تر از سایر ورزشهای مرسوم در شرق آسیا مانند کاراته و کونگ فو داشته باشد.
مهم‌ترین برجسته‌ترین خصوصیت ورزش تکواندو این است که یک پیکار و مبارزه آزاد است و برخلاف برخی از ورزش‌های رزمی و دست‌ها و پاهای ورزشكار برای ضربه زدن کاملا" آزاد هستند.
شواهد قابل اعتمادی وجود دارد که شکل امروزین تکواندو از رشته های رزمی «سوباک که در دوران حکومت سلسله گوجوریو (37 ق.م تا 668 م) در شمال کره تمرین می شده، اقتباس شده است. در این دوران اهمیت زیادی به توانائیهای جنگی داده می شد و مسابقات منظمی برگزار می شد، شامل؛ رقص با شمشیر، تیراندازی، نبرد تن به تن، مبارزه ای که در آن دو نفر با شکستن یخ روی دریاچه وارد آب سرد شده وبه مبارزه می پرداختند.» و «تکوان»
در دوران پادشاهی سیلا (57 م تا 935 م) که بر بخش های جنوبی شبه جزیره کره حکم می راند نیز توجه خاصی معطوف هنرهای رزمی بود. در این حکومت سازمانی نظامی، آموزشی،اجتماعی به نام «هوارانگ دو» وجود داشت، آموزش انواع هنرهای رزمی به ویژه سوباک نیز از جمله فعالیت های این سازمان بود.
اگرچه در این دوران هوارانگ دو فنون گلاویزی و ضربات دست فراوانی را وارد سوباک کرد، اما پس از آن میل چندانی به تمرین این نوع فنون در کره وجود نداشت و این رشته به شکل اولیه آن که بر مبنای ضربه زدن و جلوگیری از نزدیک شدن دشمن استوار بود، ادامه یافت. تکنیک های گلاویزی سوباک که «یوسول» نامیده می شد، بعدها با ورود به ژاپن پایه گذار ورزش «جودو» شد.
تمرین هنرهای رزمی در زمان امپراتوری قدرتمند «کوریو» (935 تا 1392) نیز رواج زیادی داشت، در جشن های سالانه گوناگونی که در این سلسله بر گزار می شد، علاوه بر ورزشهای رزمی به مسابقات کشتی و چوگان نیز بهای زیادی داده می شد.
روی کار آمدن سلسله یی (1392 تا1910) که مبتنی بر تفکرات ایدئالیستی، رواج بودیسم و زدودن افکار کنفوسیوس از این کشور بود، کاهش نقش نظامیان در حکومت را نیز در پی داشت. این وضعیت اگرچه از رونق هنرهای رزمی کاست، اما تکامل این فنون تا هنگام اشغال کره توسط ژاپن در 1910 ادامه داشت.
در دوران حکومت استعماری ژاپن هنرهای رزمی بومی کره نیز مانند دیگر مظاهر فرهنگی این کشور با ممنوعیت مواجه شد، ژاپنی ها مدارس کاراته را در این کشور تاسیس و آموزش آن را جایگزین تکواندو کردند.
آموزش هنرهای رزمی کره ای در این دوران به طور مخفیانه در مناطق کوهستانی صعب العبور توسط گروه های کوچک ادامه داشت.
تكواندو هنر رزمی کره ای است كه اكنون به عنوان یك ورزش مدرن درسطح جهان و یکی از ورزشهای المپیکی میباشد و این رشته دارای بیشترین تعداد ورزشکار درمیان هنرهای رزمی در سراسر دنیا است. قدمت و تاریخ آن به 5000 سال پیش می‌رسد. می‌گویند درآن زمان، یك شاهزاده هندی روش ابتدایی مبارزه با دست خالی را ابداع كرد. ویدر روش ابداعی خود دو كار انجام داد: یكی آن‌كه بر روی حركات حیواناتمطالعاتی كرد و دیگر آن‌كه هر چه هنر دفاع و حمله می‌دانست جمع‌آوری نموده وبا هم ادغام كرد. این شاهزاده هندی از روی جنگیدن حیواناتی مثل حمله عقاب بهمار, حمله مار به گربه, جنگ خرس و پلنگ، الگو گرفت و برای یافتن نقاط ضعف ونقاط قوت بدن انسان، آزمایشات زیادی انجام داد.
فرد دیگری كه پدر ورزش‌های رزمی شناخته می‌شود «تامو» نام دارد كه بدون شك در طول تمام تاریخ مكتوب و غیرمكتوب هنرهای رزمی, شخصیتیصاحب نام‌تر از او نمی‌توان یافت. در بین عدة زیادی كه تاكنون در ارتباط باتاریخ هنرهای رزمی و شخصیت «تامو» پژوهش كرده‌اند نام‌های زیادی به چشممی‌خورد. از جملة محققین صاحب نام، می‌توان «رابرت اسمیت« را نام برد. تألیفات ایشان از جامع‌ترین و معتبرترین مراجع در این خصوص است. او در كتاب «هنرهای رزمی آسیا» در مورد «تامو» می‌نویسد: «تامو» یك ایرانی بوده كهشخصیتی بزرگ و مرموز در هنرهای رزمی است. ژاپنی‌ها او را «هارما» نامیده وبرای او ارزش خاصی قائلند. به طوری كه تصویر وی را در باشگاه‌های خود آویزان می‌كنند.

کلمه تکواندو از سه بخش تشکیل می شود:
•     태 «تِ» = ضربه زدن بادست
•    권 «کوان»= ضربه زدن با پا
•     도 «دُ» = راه و روش
فنون تکواندو از ورزشهای سنتی تاریخ کره استخراج و پس از جنگ جهانی دوم با تلاش مستمر اساتید هنرهای رزمی کره جنوبی در قالب یک ورزش رزمی مدرن به دنیای هنرهای رزمی عرضه شده است.
اگرچه این ورزش تأثیراتی از کاراته پذیرفته و شباهتهایی نیز با برخی سبک های جنوبی کونگ فو در آن به چشم می خورد، اما استیل خاص این رشته دفاعی که متکی بر ضربات پا با حداکثر قدرت است و بر حفظ فاصله فیزیکی با دشمن و طراحی فنون برای دور کردن مهاجم تاکید دارد، آن را از تمام سبک های رزمی موجود متمایز می کند.
معنی واژگانی تکواندو
تکواندو در لغت به معنای "طریقت ضربه زدن با دست و پا" است که ضمن نمایش قدرت، ظرافت و زیبایی را نیز نشان می‌دهد. از سویی دیگر تکواندو جدا از اهمیت ورزشی‌اش در نگاه عمومی و کلی یکی از بهترین و کامل‌ترین شیوه دفاع شخصی است که هر کسی با یاد گرفتن آن می‌تواند در شرایط ویژه و خاص از خود محافظت کند. همه حرکات این ورزش بر مبنای موقعیت دفاعی است که در مجموع فرد را در برابر حملات دشمن ایمن می‌کند و ضریب سلامتی را بالا می‌برد.
 
تکواندو مدرن(تاپ تکواندو )
پس از پایان جنگ و آزادی کره ورزشهای رزمی سنتی این کشور تا حد زیادی با رشته های ژاپنی همانند کاراته، کندو و جودو آمیخته شده بود، در عین حال بسیاری از رزمی کاران کره هم با آموختن هنرهای رزمی چینی آن ها را وارد کره کرده بودند. در آن زمان بیشتر اصطلاح های «تانگ سو دو» و «کونگ سو دو» برای نام گذاری ورزشی که بعدها به تکواندو معروف شد، به کار می رفت.
تلاش برای بازسازی تکواندو و بازگرداندن آن به حالت اصلی خود در نهایت منجر به تبدیل این رشته به ورزش ملی کره و محبوبترین سبک رزمی در سراسر دنیا شد:
•    1961 - «انجمن تا سو دو» تاسیس شد. هدف این نهاد ایجاد یگانگی در هنرهای رزمی کره ای بود.
•    1962 – تکواندو به عنوان یک بازی رسمی به چهل و سومین دوره بازیهای ملی کره جنوبی وارد شد.
•    1965 - «انجمن تا سو دو» به«انجمن تکواندو» تغییر نام داد.
•    1972 - «کوکی وان» تاسیس شد. این باشگاه تا امروز بالاترین مرجع فنی تکواندو بوده است.
•    1973 – تاسیس «فدراسیون جهانی تکواندوWTF ) » (
•    1973 – برگزاری نخستین دوره بازیهای جهانی این رشته در کره با شرکت 200 ورزشکار از 19 کشور. آمریکا، تایوان و مکزیک در جدول رده بندی پس از کره قرار گرفتند.
•    1976 – شورای بین المللی ورزشهای نظامی «سیزم» تکواندو را به عنوان یکی از بازی های خود پذیرفت.
•    1983 – کمیته بین المللی المپیک «فدراسیون جهانی تکواندو» را به عنوان یکی از اعضای خود اعلام کرد.
•    1986 – برگزاری تکواندو به عنوان یک بازی نمایشی در بازیهای آسیائی سئول.
•    1988 – برگزاری تکواندو به عنوان یک بازی نمایشی در المپیک سئول.
•    1994 – تکواندو به عنوان یک رشته رسمی در بازیهای آسیائی هیروشیما برگزار شد.
•    2000 - تکواندو به عنوان یک رشته رسمی در المپیک سیدنی برگزار شد.
اولین بار به صورت رسمی در اواسط دهه 1950 گروهی از نظامیان کره‌ای با هم تصمیم گرفتند این ورزش را که آمیزه‌ای از حرکات آزاد دست و ضربات پا است سازماندهی کنند که پس از آن به تکواندو معروف شد که به سرعت در طول 30 سال اخیر به یکی از موثرترین و کاربردی‌ترین شیوه‌های دفاع شخصی بدون استفاده از سلاح سرد و گرم تبدیل شد، و امروزه بسیاری از ما به راحتی آن را در طی دوره‌های کوتاه مدت آموزشی فرامی گیریم.
این ورزش در ایران، امریکا و اروپا نیز هواداران خود را دارد و در میان امریکاییها و بویژه سیاهپوستان بسیار طرفدار دارد و مانند سایر رشته‌های ورزشی در کوتاهترین زمان ممکن جای خود را درمیان آنها پیدا کرده است.امروزه بسیاری از ما به راحتی آن را در طی دوره‌های کوتاه مدت آموزشی فرا می‌گیریم. این ورزش در آسیا، آمریکا و اروپا نیز هواداران زیادی دارد و در میان آمریکایی‌ها و بویژه سیاهپوستان بسیار طرفدار دارد و در کوتاه‌ترین زمان ممکن جای خود را درمیان آنها پیدا کرده است.

در سال 1973 اولین دوره مسابقاتقهرمانی جهان در سئول پایتخت كره برگزار گردید و در سال 1977 با اتفاق نظرمربیان كره، نام «پومسه» برای سبك جدید انتخاب گردید. در سال 1980 كمیتهبین‌المللی المپیك، طی جلسه‌ای در مسكوWTFرا به رسمیت شناخت و تكواندو ازسال 1992 به عنوان یك ورزش كامل المپیكی اعلان و رسماً وارد المپیك شد. به‌این ترتیب تكواندو به عضویت رسمی بازی‌های المپیك، كه مهم‌ترین رویدادورزش دنیا است، درآمد. تكواندو تنها ورزش رزمی است كه به دلیل برخورداری ازاصول و قوانین دقیق و علمی، سطح بالای تكنیك و رعایت اصول ایمنی، در مدتكوتاه رشدی عظیم داشته و به عنوان ورزش رسمی و ثابت المپیك پذیرفته شدهاست.در شناساندن و ارائه تكواندو نوین از زحمات و تلاش‌های ژنرال «چوی هونگ هی» نمی‌توان به‌سادگی گذشت. در سال 1965 انجمن تكواندو كره و درسال 1966 فدراسیون بین‌المللی تكواندوITFدر كره تاسیس شد و در سال 1973فدراسیون جهانی تكواندوWTFبا حمایت دولت كره‌جنوبی تاسیس شد. این دو سازمانهمواره در رقابتی تنگاتنگ با یكدیگر بوده و سعی در جذب هرچه بیشتر و كسبحمایت بین‌المللی دارند. هر دو فدراسیون بر فلسفه، اصول و فرم‌ها اهمیتمی‌دهند. WTFاهمیت زیادی برای مبارزه و مسابقه قائل است وITFبر جنبه‌هایاخلاقی و فلسفی این ورزش تأكید دارد.در دوران اشغال كره توسط ژاپنی‌ها در سال‌های 1945 میلادی، طبق دستوردولت این كشور، تمرین هر نوع ورزش مبارزاتی در كره ممنوع گردید و تنها كاراتهبه‌عنوان ورزش مجاز به ژاپنی‌ها تدریس می‌شد. پس از آزادی كره از اشغال ژاپنكه 36 سال طول كشید, درهای بسته شده بر روی ورزش‌های رزمی گشوده شد. سرانجامدر سال 1955 انجمنی به‌نام «ته سودو» مركب از استادان, تاریخ‌دانان وباستان‌شناسان كره‌ای تشكیل شده و مأمور احیای هنر رزمی تكیون گردیدند و نام «تكواندو» بر این هنر رزمی انتخاب کردند. این نام بسیار پرمعنا، نگهدارندههنر قدیمی «تكیون» گردید. در سی‌ام نوامبر سال 1972 «كوكی وون» مركز جهانیتکواندو, ساخته شد. «كوكی وون» مركز جهانی تكواندو، بر روی تپه‌ای در محله «یونگ دونگ» سئول، مركز كره جنوبی واقع شده است. در واقع ستاد مركزیفعالیت‌های فنّی تكواندو در جهان است. امكانات و ابزار لازم برای گسترشتكواندو در زمینه تربیت مسابقات و حتی تمرینات را در سطح بین‌المللی، به‌صورترهنمود و مشورت در اختیار علاقمندان می‌دهد. «كوكی وون» در دنیا منحصر به‌فردبوده و مركز تصمیم‌گیری‌های مهم و اساسی در تكواندو است. تمام دگرگونی‌ها, تغییر و تحول در مقررات و جابجایی از این مركز به جهان اعلام می‌شود. حتیاتخاذ تصمیم برای اعزام مربیان از كره به كشورهای دیگر از این مركز صورتمی‌گیرد.ماتسوتا تسواویاما» بنیان‌گذار سبك «كیوكوشین كاراته» كه خود نیز اصالت كره‌ای دارد, «هورانگ دو» را پیشكسوت ورزشی «كندو» یعنی ورزش سامورایی‌های ژاپنی می‌داند واین دلیل محكم است برای این‌كه درآن سال‌ها, هنرهای رزمی از كره به ژاپن رفتهاست.تکواندو فن دفاع از خود است که قدمت آن به سن بشر می‌رسد. آثارباستانی, نوشته‌ها و نقاشی‌های حک شده بر روی سنگ‌ها و غارهای دوره‌هایپادشاهی «سیلا» و «کوریو» که قدمت آن به 37 سال قبل از میلاد می‌رسد، حکایتاز وجود این ورزش رزمی در آن زمان می‌نماید كه «هوارانگ دو» نامیده می‌شد. این نام پس از طی سالیان متمادی به «سوباك دو» و سپس به «سوباك جی» و بعداًبه «تای‌كی‌یون» و «تكیون» تغییر نام داد. این هنر رزمی ضمن این‌كه دركشوركرهرواج بیشتری یافت، در سایركشورها مانند چین و ژاپن رخنه كرد.


سومو، کشتی سنتی ژاپنیها       
سومو، کشتی ژاپنیها سومو نوعی کشتی ژاپنی است و جزو ورزشهای سنتی این سرزمین محسوب می شود. در زمانهای بسیار دور آن را به خدای شینتو (Shinto) نسبت میدادند که مظهر قدرت و استواری بود
مورخان و تاریخ نویسان معتقدند که قدمت ورزش کهن سومو (sumo) به دو هزار سال پیش باز میگردد، اگرچه مانند بسیاری از ورزشهای گروهی ژاپنی هرگز به عنوان یک ورزش پیشرفته و حرفه ای تا سده ۱۶۰۰ مطرح نشد و در کل از قوانین دست و پا گیر و سنتی برخوردار بود که تا حدی آن را از سایر ورزشها متمایز میکرد.
سومو نوعی کشتی ژاپنی است و جزو ورزشهای سنتی این سرزمین محسوب می شود. در زمانهای بسیار دور آن را به خدای شینتو (Shinto) نسبت میدادند که مظهر قدرت و استواری بود و امروزه نیز بسیاری از آداب و رسوم و تشریفات مذهبی ژاپنیها به پیروی از شینتو برگزار می شود.
اما اگر بخواهیم پایه و بدنه اصلی این کشتی را مورد بررسی قرار دهیم خیلی ساده است: دو کشتی گیر رودروی هم روی زمینی از خاک رس قرار میگیرند .مناظره آنها با هم جندان طولانی نیست و به ندرت بیش از چند دقیقه به طول می انجامد.
تورنمنتهای سالیانه همه ساله شش تورمنت در این ورزش برگزار می شود که هر کدام ۱۵ روز به طول می انجامد. سه تا از این تورنمنتها درتوکیو برگزار میشود و بقیه به ترتیب در فوکوکا )Fukuoka( ،ازاکا (Osaka) و ناگویا (Nagoya) انجام میگردد. در راس سلسله مراتب کشتی گیران سومو کسی با لقب (Yokozuna) قرار میگیرد و در حال حاضر تنها یوکوزونا این ورزش، آساشوریو (Asashoryu) می باشد که زاده کشور مغلستان است. هنگامی که یک کشتی گیر به مقام و مرتبه یوکوزونا میرسد، نمیتواند آن را کنار بگذارد، اما با گذشت زمان و پایین آمدن درجه توانایی و قدرت یوکوزونا، وی خود بازنشسته میشود.
Asashoryu قهرمان سوموی ژاپنسومو کاران نخبه و برجسته ۲۵ تا ۳۵ ساله در سطوح پیشرفته همواره تمرینات سخت و دشوار خود را ادامه میدهند. حجم زیادی غذا میخورند و بلافاصله بعد از غذا می خوابند تا توده چربی و ماهیچه در بدنشان تولید شود. آنها در سوله های مخصوص سومو زندگی میکنند که قوانین سخت و پیچیده ای دارد، مخصوصا" برای تازه کاران گاها" غیر قابل تحمل است.
● افتخاری برای ساموراییها
سومو به طور کلی جدا از ورزش به نوعی سمبلی از تمدن و سنت کهن ژاپنیها به شمار میرود و افتخاری بزرگ برای ساموراییهاست.
ژاپنیها اغلب از سومودو (یکی از شاخه ها ی سومو) به عنوان بوشیدوی مدرن (Bushido)(یکی از شاخه های سامورایی) نام میبرند و بسیار به آن می بالند. کشتی سومو از جهاتی شباهتهایی با کشتی رومی یونانی نیز دارد، در حقیقت وجوه اشتراک زیادی با جودو و آی کیدو (Aikido) دارد.
به همین علت سومو را باید جزیی از فرهنگ غنی ژاپنیها دانست که ریشه در مذهب آنها نیز دارد، حتی بخشی از تعلیمات نظامی ژاپنیها یادگیری سومو است و حتی در زمانهایی که می خواهند حرف از ورزش ملی وطنی خود بکنند از سومو نام میبرند. البته این ورزش در طول سده های گذشته تغییر و تحول زیادی داشته، مخصوصا" از قرن ۱۵ تا به امروز!
و اکنون سومو بیش از هر زمان دیگری در جهان مطرح و شناخته شده و حتی در برخی کشورها به یادگیری آن مبادرت می ورزند .

   


تاريخچه هنر شمشيرزني ژاپن ( سامورايي )
 
نگاهي اجمالي بر تاريخچه هنر شمشيرزني ژاپن(سامورايي)
ايي . آي . دو يا مكتبي براي كنترل جسم، روح و ذهن
هنرشمشيرزني در سراسر ژاپن، تاريخي كهن و بسيار طولاني دارد، مبدا اصلي آن براي محققان هنوز آشكار نيست. بر اساس تحقيقات باستان شناسي و آثار كشف شده حدس زده مي شود سابقه آن به دوره � ياماتو جيداي � ( در قبل از ميلاد مسيح) برگردد.
در اعصار گذشته هنر شمشيرزني را � تاچي اوچي � مي خواندند و تكنيك هاي محدود آن را اغلب نظاميان فرا مي گرفتند تا در جنگ ها به كار گيرند.
از سال هاي 800 ميلادي جنگ هاي ملوك الطوايفي در سرزمين ژاپن شروع شد و بيش از چهار قرن به طول انجاميد و در اين مدت شمار بسياري از انسان ها تلف شدند. تجربيات فراوان ناشي از اين نبردها، شمشير ژاپني، شكل واقعي و امروزين خود را يافت و تكنيك هاي رزمي نيز به شكوفايي رسيدند و در نهايت هنر � كن جوتسو � شكل گرفت.
در سال هاي 13334-1191 ميلادي، در دوره � كاماكورا � كن جوتسو به نهايت پيشرفت رسيد و به يكي از پرطرفدارترين هنرهاي رزمي عصر تبديل شد. بعدها اين دوره، ( سال هاي طلايي سامورائيها ) نام گرفت. در آن سال ها مسابقات و تمرينات با شمشير واقعي و يا با شمشير چوبي به نام � بوكوتو � انجام مي شد كه همين مسئله آسيب هاي بسياري را به دنبال مي آورد.
ظهور ايي . اي . دو
در دوره حكومت موروماچي ( 1570-1397 ميلادي ) شيوه هايي در به كارگيري شمشير در حالات گوناگون حمله و دفاع وجود داشت تا اينكه شخصي به نام هاياشي زاكي جيـن سوكه
( 1546-1621 ميلادي ) كه يك بوشي از خانواده جنگاوران ( سامورايي ) بود، نخستين سيستم مدون را به عنوان ( ايي . آي ) بنيانگذاري كرد.
ايي آي، فن استفاده از شمشير بود، حركاتي سريع براي حمله يا دفاع. با گذشت زمان و خاموش شدن آتش جنگ هاي داخلي، استادان مفاهيمي سرشار و عالي براي ايجاد انضباط روحي، فكري و جسمي انسان در آن مشاهده كردند و همين مهم باعث رونق ايي آي و ظهور مكتب ( ايي.آي.دو ) شد. در اي آي دو همه حركت هاي جنگاوران سامورايي بايد بر كنترل جسم و تعادل ذهن و روح استوار مي شد و هر چند كه ديگر چندان از جنگ ها خبري نبود، ولي از نظر انضباط، ايي آي دو كا بايد همواره در جريان تمرينات، خود را در صحنه نبرد مي پنداشت و رعايت حالات و شرايط جنگي، جزو واجبات اين هنر زيباي رزمي بود. بدين ترتيب، مكتبي كه درآغاز براي به دو نيم كردن انسان ها و پيروزي در جنگ ها به وجود آمده بود به راهي براي درست تصميم گرفتن، تجزيه و تحليل صحيح، تقويت قدرت اراده و به عبارتي مكتبي انساني و متعالي تبديل شد و در سايه آن، انسان هاي بسياري به درجات عالي روحي دست يافتند كه تصور آن براي انسان هاي عادي غير ممكن مي نمايد.
تغييرات مهم
همان طور كه پيشتر گفته شد، مسابقات و تمرينات يا با شمشير واقعي و يا با شمشير چوبي
(بوكوتو) صورت مي گرفت كه صدمات بسياري را موجب مي شد، اما از اواخر قرن هجدهم ميلادي، تغييراتي در اين زمينه رخ داد و ابزار تمريني و دفاعي مخصوصي مانند شمشير خيزراني به وجود آمد كه اين خود زمينه تحولات مهمي براي شمشير زني و شمشير زنان شد و بدين ترتيب مبارزه و جنگ به تدريج صورت وزرشي يافت و نام كن دو بر آن نهاده شد.
در دوره (ميجي) حمل شمشير براي سامورايي ها ممنوع شد و در سراسر ژاپن به جز چند (دوجو) تقريبا همه مدارس تعطيل شدند. اين وضع مدت ها به طول انجاميد تا اين كه در سال 1877 ميلادي استادان سامورايي با تلاش و ممارست نمايشي از اين هنر اصيل را دوباره به صحنه اجتماع و فرهنگ ژاپن آورند و باعث توجه دوباره مردم به آداب و رسوم گذشته ساموراي ها شدند.
متعاقب آن در سال 1879 ميلادي پليس ژاپن در توكيو، كلاسي براي آموزش كادر خود تاسيس كرد و در سال 1911 ميلادي، كن دو در مدارس متوسط اين كشور در رديف مهمترين دروس قرار گرفت. سرانجام پس از فراز و نشيب هاي گوناگون و در نهايت حذف موارد خشن از تمرينات آن صورتي مدرن يافت. در سال 1952 ميلادي تمـامي محدوديت هايي كه درگذشتـه بر آن اعمال مي شد، از ميان رفت وفدراسيون يكپارچه كن دو ژاپن (AJKF) ِALLJAPANKENDOFREDERATIO)) شكل گرفت كه بر روي قسمت ورزشي كن دو تاكيد مي كند. امروز تمرين كن دو به دليل آن كه براي تعالي فكر، روح و جسم انسان هاي مفيد و مهم تشخيص داده شده است، به طور رسمي جزو دروس اصلي مدارس ژاپن قرار دارد.
مفهوم كن دو
مفهوم كن دو انضباط شخصيت انسان در راه بهره گيري از مباني كاتانا ( شمشير ) است.
هدف از تمرين كن دو
هدف از تمرين كن دو عبارت است از:
� هماهنگ كردن ذهن و بدن
� بدست آوردن يك روح نيرومند و شاداب، به وسيله تمرينات منظم و جدي
� تلاش كردن براي پيشرفت در هنر كن دو
� ارج نهادن به شرف و احترام انساني
� هميشه دنبال فرهيختگي خويش بودن
و با اين روش انسان قادر است تا:
� به كشور و جامعه اش عشق بورزد
� در رشد و پيشرفت فرهنگ كشورش تاثيرگذار باشد
� مروج صلح و سعادت در ميان مردم باشد
در اين ورزش هنرجوها رودرروي يكديگر با پوشيدن زره هاي محافظ و با استفاده از شمشيرهاي خيزراني منعطف ( شيناي ) سعي در حمله به نقاط مشخص از بدن حريف مي كنند.ورزش كن دو داراي مسابقه است و در يك كن دو � شيايي � ( SHIAI ) دو كن دو كا در يك زمين مربع شكل با يكديگر مبارزه مي كنند. سه داور مبارزه را قضاوت مي كنند و ضربه ها بايد دقيق به نقاط مشخص بدن وارد شوند كه بوسيله زره � بوگو � ( BOGU) محافظ مي شوند.
همچنين به منظور كسب يك امتياز بايد ضربه با بخش درست شمشير زني خيزراني ( شيناي ) و با قدرت كافي زده شود و ذهن و بدن در هنگام ضربه زدن به صورت هماهنگ عمل كنند. اولين نفري كه موفق به كسب 2 امتياز در طول مسابقه شود (زمان مسابقه، معمولاً 5 دقيقه است ) مسابقه را برده است.
تورنمنت كن دو ( TAIKAI ) معمولاً تك حذفي است و فقط به رده ها، درجه و سن تقسيم مي شوند نه به وزن و قد يا جنسيت.



آیکیدو
آيكيدو ورزش و واژه*اي ژاپني است كه از سه كلمه آي (هماهنگي و عشق) كي (نيروي دروني) دو (راه و روش) تشكيل يافته است.
اين سبك در سال 1920 به همت استاد موريه اوشيبا پايه*گذاري و تأسيس شد.
موريه اوشيبا كه به واقع مي*توان او را تنها بنيانگذار و استاد مسلم آيكيدو دانست در 14 دسامبر 1883 در شهر تانابه ژاپن در خانواده*اي كشاورز متولد شد. روايت مي*كنند موريهه كودكي نحيف و ضعيف بود، از همين رو پدرش آرزو داشت موريهه جسم و روح خود را پرورش و نقد يك كند و پسر براي تحقق بخشيدن به رؤياهاي پدر به ورزش شنا و كشتي ژاپني (سومو) روي آورد. در سن هجده سالگي اما، اوشيبا علايق خود را در ورزش*هاي رزمي يافت و سر از سالن تمرين ورزشگاه كيتوريو و رشته جوجيتسو درآورد. بعد از اخذ كمربند مشكي، او به يادگيري فنون شمشيرزني و حركات چوب پرداخت و با استعداد كم*نظيري كه داشت موفق شد به اوج مهارت اين فنون دست يابد.
موريهه فردي مقدش بود و هميشه بر اين عقيده استوار بود كه انسانها بايد به يكديگر احترام بگذارند و با يكديگر با احترام برخورد كنند و هيچگاه نبايد صدمه*اي به ديگران وارد سازند. در حالي كه آن زمان برخي از رشته*هاي رزمي در ژاپن در اوج خشونت خود به سر مي*بردند و اين موضوع با عقايد موريهه در تضاد بود چرا كه او همواره دنبال ورزشي عاري از خشونت بود و بالاخره موريهه توانست در سال 1920 با ايجاد تغييراتي در فنون جوجيتسو و ادغام فنون شمشير (كن)، چوب (جو)، و چاقو (تانتور) رشته*ي زيبا و هنري كه مطابق با يگانگي طبيعت است (آيكيدو) را بوجود آورد.
موريهه پس از تأسيس اين سبك افرادي را در محل زندگي خود جمع كرد و با خرج خودش اين رشته*ي هنرمندانه را به آنها آموخت و گام مؤثري در پيشبرد اين سبك برداشت. سرانجام پس از سالها زحمت و رياضت در اين رشته در سن 86 سالگي دار فاني را وداع گفت.
پس از موريهه فرزندش و اساتيد بزرگ اين سبك كه پرورش يافته وي بودند راهش را ادامه دادند و به خاطر احترام به عقايد او هر گونه صدمه رساندن به حريف و انجام مسابقات جدي را در اين رشته منع كردند و از اين رو فنون آيكيدو چه در تمرينات و چه در همايش*هاي اين سبك كه هر ساله در كشور ژاپن برگزار مي*شود به صورت ايمن و به شكل كاتا اجرا مي*گردند. در آيكيدو حريفان بايد احساسات يكديگر را درك كنند و هيچ*گاه در صدد پيروزي بر يكديگر گام برندارند. آيكيدو تنها به عنوان يك هنر رزمي باقي نماند بلكه به كوشش اساتيد اين رشته از جمله استيون سيگال (دارنده دان 7 از مركز آيكيدو (همبوندوجو) و هنرمند و بازيگر مشهور فيلم*هاي در محاصره (1و2، داغ ننگ...) اين هنر رزمي وارد هنر هفتم (سينما) شد و رشته*ي آيكيدو توانست به همت اين اساتيد در عالم سينما نيز طرفداران منحصر به فرد خود را به دست آورد و هنر آيكيدو توانست همچنان نام خود را به عنوان يك هنر برتر بلندآوازه نگه دارد.
تكنيك*هاي آيكيدو
فنون آيكيدو را مي*توان در يك جمله كوتاه اين*گونه شرح داد «استفاده از نيروي حريف، عليه خود او» به هنگام هجوم آوردن حريف، فرد آيكيدوكار بايد سعي كند در هر شرايطي خونسردي خود را حفظ كند و با لبخند و خوشرويي با حريف روبرو شود (زيرا اين عمل باعث تضعيف روحيه و قدرت حريف مي*شود) سپس با تغيير جهت مسير، نيروي حريف را منحرف كرده و آن را بر عليه حريف به كار گيرد.
فنون در آيكيدو به دو دسته «كاتامه وازا» و «ناگه وازا» تقسيم مي*شوند.
فنون كاتامه وازا يا نگه دارنده (كنترل كننده) فنوني هستند كه غالباً از تغيير در فنون جوجيتسو در آيكيدو قرار گرفته*اند؛ اغلب اين فنون بر روي مفاصل متمركز هستند.
فنون ناگه وازا يا پرتابي فنوني هستند كه اكثراً مختص به آيكيدو مي*باشند؛ كه شيوه*ي اجراي اين فنون به طريقي است كه مهاجم تعادل خود را از دست داده و به سويي پرتاب مي*شود. اين دسته از فنون بسيار گسترده*تر از كاتامه*وازاها هستند.
علاوه بر اين فنون آيكيدو داراي ويژگي*هاي منحصر به فردي است كه برخي از آنها عبارتند از:
1- در آيكيدو حمله وجود ندارد و فنون آن صرفاً تدافعي است.
2- حركات در آيكيدو به صورت دوراني شكل مي*باشند و به ندرت از حركات مستقيم استفاده مي*شود.
3- فنون آيكيدو اين قابليت را دارند كه بسياري از كشورها از اين فنون بهره مي*گيرند.
چهار فنون آيكيدو، فنوني است كه متكي به نيروي فرد مهاجم است به همين خاطر هر چه شدت حمله حريف بيشتر باشد عكس العمل آن نيز شديدتر خواهد بود. و هنرجوي مبتدي به خاطر عدم اعتماد به فنون، متكي به نيروي جسمي خود مي*شود تا حريف! به علاوه در آيكيدو دفاع در برابر چوب، چاقو و شمشير و همچنين دفاع در برابر چند مهاجم نيز آموزش داده مي*شود و كاتاهاي چوب و شمشير بخش ديگري از اين هنر زيبا را شامل مي*شود.
توانايي آيكيدو
در آيكيدو براي تمامي اشكال هجومي در جهات هشت گانه، با وسيله و چه بدون وسيله، تدابيري با كارآيي بالا در جهت كنترل و يا پرتاب انديشيده شده است به گونه اي كه بتوان بر هر مهاجمي با هر ميزان مهارت تكنيكي و يا قدرت جسماني فائق گرديد. البته رسيدن به اين مرحله منوط به تمرينهاي متمادي و احراز مهرت درجات بالايي در اين رشته و كسب تخصصها و سرعت لازم جهت اجراي صحيح تكنيكهاي مربوط مي باشد.
نحوه اجراي فنون
بر خلاف روشهاي رزمي ديگر كه تكنيكهاي آنها خطي اعمال مي شود در آيكيدو تكنيكها به روش دايره اعمال مي گردد، تفاوت در آن است كه در حركتهاي خطي انتهاي فرضي فعل به بينهايت ميل مي كند، ولي در دايره انتهاي آن به ابتداي آن راجع است. در آيكيدو از همين خاصيت دايره استفاده شده و فعل مهاجم به توسط تكنيكهاي دوار به خود او باز گردانيده مي شود و براي انجام اين كار از آن رو كه، هيچگاه نيرويي جهت مقابله با نيروي حريف به كار نمي رود و براي غلبه، با او همسو شده و از نيروي او بر عليه خود او استفاده مي كند. به نيرويي به مراتب كمتر از حريف خود نيازمند بوده، كه آن هم به جهت هدايت مهاجم به موضع دلخواه صرف مي گردد. از اين بابت آيكيدو در مقايسه نسبي با بعضي ورزشهاي رزمي ديگر از راندمان بسيار بهتري برخوردار است.
بينش آيكيدو
آيكيدو روش هماهنگي دروني افراد است و تكنيكهاي آيكيدو براي به دست آوردن اين هماهنگي وضع شده است.
همانگونه كه بنيانگذار آيكيدو مي*گويد:«آيكيدو همانند يك قطب نماست كه همواره جهت يك مصالحه بزرگ را نشان مي*دهد. اين همان چيزي است كه در فلسفه و عرفان به آن حقيقت شناسي مي*گويند» اين بدين معناست كه آيا واقعا لازم مي*بينيد وقتي دشمني وجود ندارد و يا در دنيايي بدون تضاد و درگيري در محضر آفريدگار مبارزه كنيد؟
ما براي دست يابي به اين «طريقت» بايد از طريق صرف تمرين حالت «پيروزي - آي كي» را تجربه كنيم.
«پيروزي- آي كي» يا «ماساكاتسو» به اين معناست كه «حقيقت، پيروزي آفرين است. پس من پيروزي آفرين هستم» ما با اين اعتقاد كه حقيقت پيروزي خواهد آفريد با ايماني راسخ براي نابودي تمام پليدي*ها روي زمين پيش خواهيم رفت تا به نقطه پاياني پيروزي حقيقت بر پليدي برسيم. با انجام اين كار (پيروزي-آي كي) ما مي*توانيم بر هواي نفس خود چيره شويم. وقتي حقيقت پيروز شد و ما بر نفس خود غلبه يافتيم، رسالتي كه به هر يك از ما سپرده شده به مقصد نهايي (حقيقت) رسيده. بنيانگذار آيكيدو (موريهه اوشيبا) اين رسالت را در شعارهاي آموزشي خود اينطور توضيح مي*دهد كه:«از طريق آي كي تمام نيروهايتان را تا آنجا گسترش دهيد كه به هماهنگي مسالمت*آميز با دنيا برسيد» «از طريق فعاليت*هاي روحاني، خود خويشتن را در پروردگار يگانه غرق كنيد» «دشمني را كه در جسمتان پنهان است از بين ببريد و بگذاريد موجودات جهان از نابودي آن فرياد هورا بكشند» «پيروزي-آي كي» اصل مهم آيكيدو مي*باشد و اگر فردي بدليل عدم خويشتنداري و سلامت نفس خود پا به اين رشته بگذارد هرگز پي به راز دروني آيكيدو نخواهد برد.
بنيانگذار آيكيدو تكنيكهاي متعدد فيزيكي و بسيار سختي را به كار بست، با اين حال آموزش*هاي روحاني او با يك سري مبارزات بسيار سخت و در بسياري موارد طاقت فرساست. او هر چه بيشتر تمرين مي*كرد بيشتر درمي*يافت كه قدرت و تكنيك تنها كافي نيست و از اين موضوع احساس رضايت نمي*كرد و به منظور پيشرفت افكار خود بايد وارد قلمرو روحاني شد و از مانع هواي نفس عبور كرد.
اوشيبا مي*گويد:«به او الهام شد و او خود را تجسمي طلائي احساس كرد و اين شروع آيكيدو بود» گفته*هاي وي نشان مي*دهد كه راز آيكيدو در وحدت روح، ذهن و جسم جاي دارد كه آن را از طريق مبارزه شديد با هواي نفس خود بدست آورده.
اوشيبا در نتيجه تمرين و آموزش پايان ناپذيرش به درك آيكيدو نائل آمد. آيكيدويي كه ماهيت*ها را با قوانين طبيعي هستي سازگار مي*كند و به روح اين جهان دست مي*يابد. تمام جسم از اين روح سرچشمه مي*گيرد و قدرتي عظيم، فراتر از انتظارات فرد در آن گسترده است. اوشيبا مي*گويد:«اين دنيا را انسان بايد اداره كند. اين جهان بشر است. اگر چشمان خود را ببنديد چيزي نمي*بينيد. اگر از خواسته*ها و خودخواهي*هاي خود دست برداريد كل جهان از آن شما خواهد بود. «آي كي هماهنگي روحي و جسمي اين گونه روشهاست» و اين عالي*ترين حالت آيكيدوست كه با روح هستي يكي مي*شود. به همين دليل ايت كه بودو «وحدت و يگانگي» ناميده مي*شود.»
اوشيبا همچنين مي*گويد:«آي كي بيان خود حقيقت است. روش فراخواندن افراد و آشتي دادن آنها با عشق است، ممكن است مهاجم، هنگامي با عصبانيت به سوي ما حمله كند كه در اين حالت با لبخند با آنها سازش كنيد. اين روش صحيح آي كي است»
اگر شما اين آموزش را درك نكنيد و از آيكيدو فقط براي مبارزه استفاده كنيد هرگز به راز آن پي نخواهيد برد.
شايد با خواندن اين مطالب به ايده*يي كلي درباره آيكيدو دست يافته باشيد، اما معناي واقعي آن تنها در عمل بدست خواهد آمد.


معرفی ورزش ها
فرم های ثبت نام
بانک های اطلاعاتی
دانستنیها
نشریات اینترنتی
گالری عکس
اخبار
بانک مقالات
نام آوران
حامیان ورزش
ساعت